აქ, საკათედრო ტაძარში, განისვენებს წმინდა მოციქულთასწორი ნინო კაბადოკიელის — საქართველოს დიდი განმანათლებლის — წმინდა ნაწილები. წმინდა ნინო კაბადოკიაში, დიდგვაროვან და ღვთისმოსავ ოჯახში დაიბადა. როცა 14 წლის გახდა, სიზმარში ყოვლადწმინდა ღვთისმშობელი გამოეცხადა და ივერიაში, საქართველოში, ჭეშმარიტი სარწმუნოების ქადაგება დაავალა. ღვთისმშობელმა ნინოს ვაზის რტოსგან გაკეთებული ჯვარი გადასცა, რომელიც გოგონამ საკუთარი თმით შეკრა. წმინდა ნინოს ჯვარი დღეს თბილისში, სიონის საკათედრო ტაძარში ინახება. წმინდა ნინომ მთელი საქართველო მოიარა, ავადმყოფებს კურნავდა და ხალხს ქრისტიანობას აზიარებდა. მისი ლოცვით მძიმე ავადმყოფობისგან განიკურნა და ირწმუნა ღმერთი დედოფალმა ნანამ, შემდეგ კი მეფე მირიანმაც. მალე მთელი ხალხი მცხეთაში, საქართველოს ძველ დედაქალაქში, მდინარე არაგვში მოინათლა.
ძველი მატიანეების თანახმად, წმინდა ნინომ ბოდბე თავის უკანასკნელ სამყოფლად აირჩია. მისი დაკრძალვის ადგილას IV საუკუნის პირველ ნახევარში წმინდა დიდმოწამე გიორგის სახელობის მცირე ტაძარი აიგო და მონასტერიც დაარსდა. მეფე მირიანს სურდა საქართველოს განმანათლებლის წმინდა ნაწილების დედაქალაქ მცხეთაში, სვეტიცხოვლის ტაძარში გადატანა, სადაც უფლის კვართია, მაგრამ ორასმა ადამიანმა ნაწილები ადგილიდან ვერ დაძრა.
V საუკუნეში წმინდა მეფე ვახტანგ გორგასალმა საფლავის ტაძარი გააფართოვა და შეამკო. XII საუკუნეში მეფე დემეტრე I-მა, წმინდა მეფე დავით აღმაშენებლის ვაჟმა, წმინდა ნინოს განსასვენებელი განაახლა და გაალამაზა.
საქართველოს განმანათლებლის საფლავს იმდენად დიდ პატივს მიაგებდნენ, რომ ქვეყნის დამარბეველ თათარ-მონღოლებსაც კი სიწმინდე არ შეურაცხყვიათ.
შუა საუკუნეებში ბოდბის წმინდა გიორგის ტაძარი კახეთის მეფეთა გვირგვინის დადგმის ადგილად იქცა. XVI–XVI საუკუნეებში ბოდბე მნიშვნელოვანი კულტურული და საგანმანათლებლო ცენტრი იყო: მონასტერში სასულიერო სემინარია მუშაობდა, საბუნებისმეტყველო და ჰუმანიტარულ მეცნიერებებს სწავლობდნენ და საქართველოს ერთ-ერთი უდიდესი ბიბლიოთეკა მდებარეობდა.
1889 წელს ბოდბეში წმინდა ნინოს საფლავს რუსეთის იმპერატორი ალექსანდრე III ეწვია. მისი ბრძანებით აქ დედათა მონასტერი გაიხსნა, რომელიც დღემდე მოქმედებს. განახლებული მონასტრის პირველი მკვიდრები რუსეთის სხვადასხვა სავანიდან ჩამოსული 12 მონაზონი იყვნენ.
ამჟამად მონასტერში დაახლოებით 30 მონაზონია. მონასტერს დიდი დამხმარე მეურნეობა, ხატწერისა და ოქრომკედით ქარგვის სახელოსნოები აქვს. დები ლიტერატურულ საქმიანობასაც ეწევიან: უძველესი ხელნაწერების საფუძველზე საღვთისმსახურო წიგნებს გამოსაცემად ამზადებენ.
დღემდე ადამიანები ბოდბეში წმინდა ნინოს საფლავის მოსალოცად, სულიერი და ხორციელი განკურნებისა და რწმენასთან ზიარებისთვის მოდიან.
მონასტრის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ხეობაში, წმინდა ნინოს წყაროა — „ნინოს წყარო“, რომლის წყალს სამკურნალო თვისებებს მიაწერენ. იქ დღეს საბანაო და წმინდა ნინოს მშობლების, წმინდა ზაბულონისა და სოსანას, სახელობის პატარა ეკლესიაა.
მონასტერი კახეთის ერთ-ერთ ულამაზეს კუთხეში მდებარეობს. ქვემოთ ფართო ალაზნის ველია გადაშლილი; ჩრდილოეთიდან მას კავკასიონის მთავარი ქედი, ციცაბო თოვლიანი მწვერვალებით, ესაზღვრება. აქ ალაზნის ველი ყველაზე დიდ სიგანეს აღწევს და მნახველს თვალწარმტაცი ხედებით ხიბლავს.
ამბობენ, ამ ხედით აღფრთოვანებულმა რუსეთის იმპერატორმა ალექსანდრე III-მ წამოიძახა: „ნუთუ შვეიცარიაშიც გვინახავს მსგავსი რამ?!“